Het Vogeljaar 2016 is een foto-compilatie van Jozef van der Heijden.
Een willekeurige greep uit meer dan 15.000 foto's die in 2016 zijn gemaakt in de vrije natuur. Deze serie omvat enkel vogels, wat 75% van het repertoire van het totaal gemaakte natuurfoto's.
Het vogeljaar 2016 was voor veel vogels niet het beste jaar. Door de langdurige regen in het voorjaar en de storm en hagelbuien van de maand mei heeft een groot deel van de broed uit die periode vernietigd. Twee vogelsoorten die daar het meest onder leden waren de Grutto en de Kievit.
De Eekhoorn die eerder bij de vogel-fotohut werd gefotografeerd, weet zijn weg naar de vijver en de noten intussen goed te
vinden. Op deze beelden, die voor observatie met de wildcamera (wildtrap camera) zijn gemaakt, zit de Rode eekhoorn eerst
te drinken, en daarna (in een tweede scene) gaat hij er met een noot vandoor.
Aan het einde duikt de Zwartkop op. Een bijzonder beeld, omdat de meeste Zwartkoppen wegtrekken naar zuid Europa. Kennelijk
is dit najaar zacht genoeg om nog even in Nederland te blijven.
De Gaai is ook bekent als Vlaamse gaai, maar het Vlaamse is uit het namenregister gehaald en heet kortweg, Gaai. De wetenschappelijke naam van de gaai, Garrulus glandarius, is te vertalen als 'voortdurend krassende eikelzoeker'.
Dat typeert de gaai alleen in de winter, tijdens het broedseizoen juist opvallend stil. Van oorsprong vrij schuwe bosvogel, maar inmiddels ook volop in het stedelijk gebied te vinden. Gaaien hebben in het bos de functie van indringer-alarm; veel dieren reageren op hun alarmroep en verbergen zich. Zo kunnen de Gaaien de roep van de Buizert perfect imiteren. Gaaien zijn bekend om de opvallende blauw-zwart gestreepte tekening op de vleugel.
De Nederlandse gaaien blijven in Nederland in de buurt van hun broedgebied. Geregeld zijn er in het najaar 'invasies' van hoge aantallen gaaien die in groepjes uit het Oost-, Midden- of Noord-Europa (zoals in 2010) ons land bereiken. Als ze op de kust stuiten, lijken ze zich over het land te verspreiden. Zulke invasies vinden tot nu gemiddeld eens in de acht jaar plaats.
De Koperwiek is vastgelegd met een Wildcamera, om de vogels te observeren die zich bij de vogel-fotohut ophouden.
Koperwieken zijn in de winter regelmatig (in groepjes) aan te treffen in weilanden, boomgaarden, bossen, parken en tuinen. Ze foerageren op besdragende struiken: duindoorn is populair, maar ook de bessen van hulst, lijsterbes en kardinaalsmuts worden graag gegeten. In zijn Scandinavische broedgebied broedt de koperwiek in dicht struikgewas en in bomen. Leeft vooral in naaldbossen, maar ook in berkenbossen en op bergvlaktes en zelfs in wilgenbos..
